Wie ben ik?

.

Missie

Mijn droom is dat leerkrachten zich ten diepste gaan beseffen hoe gemeenschapsvorming tot stand komt, dat dit niet vanzelf gaat en hoe belangrijk hun rol hierbij is om kinderen, groepen hierin te begeleiden. En om steeds opnieuw de vraag te stellen wat heb ik nodig om hierin te groeien.

Elke groep is anders. Bij elke groep moet je greep krijgen op de collectieve sterke kanten en beperkingen en toewerken naar het opbouwen van een gemeenschap waar ieder lid zich veilig, gerespecteerd en gewaardeerd voelt. Ook ieder individu in de klas is anders. Om greep te krijgen op ieder individueel kind bepaal je wat zijn of haar sterke kanten, tekortschietende vaardigheden en op te lossen problemen zijn, en vervolgens train je de leerlingen vaardigheden om ze te helpen hun problemen op te lossen.

Stel dat kinderen in een klas elkaars sterke kanten en valkuilen waarderen? Erkennen dat ze allemaal hun steentje moeten bijdragen om elkaar te helpen hun respectievelijke problemen te overwinnen? Stel dat ze allemaal begrijpen dat sociale, emotionele en gedragsproblemen niet anders zijn dan andere problemen waar kinderen in de klas voor staan, zoals lezen, schrijven, rekenen, een bal vangen, spreken in het openbaar, proefwerken leren, etc. Stel dat kinderen met gedragsproblemen niet alleen in de positie zijn dat ze hulp nodig hebben maar ook in de positie dat ze hulp kunnen geven?

Dat betekent dat je als leerkracht een andere rol hebt. Dat je tijd besteedt aan groepsvorming. Dat je stil staat bij de rol die we innemen. Als leerkracht ben je een facilitator, coach, begeleider. Je helpt kinderen om na te denken over oorzaak en gevolg. Niet jij als volwassene vertelt wat juist of niet juist is, (dat levert vooral aangepast = onzelfstandig gedrag op). Je begeleidt meer vanuit neutraliteit; neemt waar wat er gebeurt (of wat je hoort) en brengt dit zo neutraal mogelijk de groep in, je werkt aan bewustzijnsvergroting, je begeleidt het gesprek en dit alles in het teken van het gezamenlijke verlangen van de groep, de missie of de visie die je bij de start van het jaar gemaakt hebt en waar je samen aan werkt.

Overtuiging

Ik ben er ten diepste van overtuigd dat alle kinderen verlangen naar een fijne groep. Het liefst de fijnste van allemaal. Het probleem: dat krijgen ze niet alleen voor elkaar. Gemeenschapszin bevorderen in groepen betekent dat we als groepen leren dat we ons niet alleen druk moeten maken om ons eigen ikje maar ook om het welzijn van andere klasgenoten in de groep en de groep als geheel. Wanneer een klasgenoot een probleem overwint, overwint de gemeenschap een probleem. Vermijden, negeren, afwijzen, pesten, aan de schandpaal nagelen, treiteren, terugtrekken, agressief zijn; allemaal tekenen van problemen die een gemeenschap nog moet oplossen.

Ik geloof dat als we kinderen helpen een positief zelfbeeld, zelfvertrouwen en zelfwaardering te ontwikkelen, ze leren bewust te worden wie zij zijn, over welke kwaliteiten ze beschikken en op welke manier zij een positieve bijdrage kunnen leveren aan de groep, kinderen steviger in de wereld kunnen staan. Met als resultaat zelfbewuste kinderen die hun talenten kunnen inzetten voor een beter wereld.

Een boek

Ik realiseerde me dat in de begeleiding van “moeilijke” groepen ik een werkwijze had. Dat in elke begeleiding een aantal stappen steeds weer terug komen. Zo betrek ik altijd de kinderen bij het traject. De gesprekken zijn bijzonder, ontroerend en een openbaring. Fantastisch vinden ze dat. Over serieus genomen worden gesproken. Ze voelen zich gezien, gehoord etc. Ik denk de belangrijkste motor voor de verandering.

Ik kon mijn werkwijze vangen in een acroniem: RESPECT. Waanzinnig vond ik dat! Ik kon mijn aanpak kwijt in 7 pijlers! In 2015 verscheen het boek: Klasse(n)Kracht: met RESPECT voor de klas! Een aanpak door mij ontwikkeld in de praktijk van de begeleiding van ‘moeilijke’ groepen. Zeven pijlers van RESPECT als uitgangspunt om een Sociaal Veilig en Krachtig Pedagogisch klimaat in de klas (en de school) te realiseren.

Ik, Jelly Bijlsma, herinner me nog goed hoe ik als 13, 14 jarige boeken las van Mary Mac Cracken: ‘Kinderen in de Kring’ en later ‘Lovey, een heel bijzonder kind’. Boeken die gaan over haar ervaringen in het werken met zwaar emotioneel gestoorde kinderen. Ik was er helemaal van ondersteboven. Ik wilde Mary Mac Cracken worden!

Na wat omzwervingen ben ik op mijn 21e gestart aan de Pedagogische Academie in Amsterdam. Ik (her)ontdekte Mary MacCracken en mijn fascinatie voor alles wat “Anders” was. Wat drukken kinderen uit middels hun gedrag? Wat zijn de onderliggende behoeften? Wat wil gezien en gehoord worden? Wat gebeurt er in teams waar het niet stroomt? En hoe verrassend om te merken dat onvervulde behoeftes uit de kindertijd nog steeds actueel zijn in onze Volwassenheid en hoe dit nog dagelijks een rol kan spelen in ons werk.

Later kwam daar de fascinatie voor groepen bij. Wat gebeurt er in een groep? Hoe kan het dat ik met een leerling apart een prima contact heb, maar dat hij in de groep verandert in monster? Wat doet een groep met kinderen, met ons? Hoe werkt groepsdruk?

Ik werd Leerkracht en ging deeltijd Orthopedagogiek, leer- en gedragsmoeilijkheden, studeren. Ik werd Leerlingbegeleider bij het ABC in Amsterdam, toen docent Pedagogiek op de PABO, Orthopedagoog op een school voor ZMOK kinderen, Casemanager bij Gewoon Anders, Consultant, Trainer, Coach bij MHR te Bodegraven en later KPC Groep te Den Bosch. Al deze kennis en ervaring gecombineerd met mijn eigen zoektocht naar Wie ben ik en Waar hoor ik bij, heb ik in 2012 in mijn eigen bedrijf Klasse(n)Kracht! en de door mij ontwikkelde RESPECT-aanpak© gestopt.